"ความสุขอยู่ที่ใจ

แต่คนส่วนใหญ่ไพล่ไปแสวงหาความสุขจากที่อื่น

หลายคนใช้เวลาทั้งชีวิตเลือกเก็บก้อนกรวดมาสะสมไว้ กองเป็นภูเขาเลากา

จากนั้นเพียรเก็บเอาก้อนกรวดเหล่านั้นมาคั้นเอาน้ำหวาน

กลับต้องพบว่าเหนื่อยเปล่า

เพราะไม่เพียงแต่ในก้อนกรวดจะไม่มีน้ำหวานเท่านั้น

แม้แต่น้ำเปล่าๆก็ไม่มีอยู่เสียด้วยซ้ำ

กว่าจะรู้ว่าน้ำหวานต้องคั้นจากน้ำอ้อยหรือจากปวงบุบผาลดามาลย์

อายุก็ล่วงเลยเข้าวัยชรา

เสียดายพลัง เสียดายเวลา เสียดายโอกาส

ที่ถูกใช้ไปอย่างไร้แก่นสาร

สู้เหนื่อยยากลำบากแทบตาย กว่าจะพบ่า

ไม่มีน้ำหวานซ่อนอยู่ในก้อนกรวด

แม้เพียงหยดเดียว"

 

จากหนังสือ "ธรรมะสบายใจ" ว.วชิรเมธี